μεσανυχτα


βλεπω τα πτωματα να πλεουνε στο Γαγγη

να τα τρωνε τα σκυλια

βλεπω την αγαπη να χανεται στο ανειπωτο

βλεπω την αιωνιοτητα που κυλαει στις φλεβες σου

και τα ονειρα των τζιτζικιων στο φλοιο της υπαρξης

βλεπω την αθανασια να ντυνεται με χρωματα αμφιδρομης εννοιας

και τα λογια του δικαστη να παγωνουν πριν την αποφαση

βλεπω τον θανατο να ειναι μια σταγονα βροχης

και το θαυμα μια ακομα εκφραση του παραλογου

ειμαι μεσα σε σενα για παντα

χωρις μανα χωρις πατερα χωρις πατριδα

ειμαι ατελειωτα ενα με τη ροη του ποταμου

που κυλαει αργα στον ωκεανο

χωρις νοημα χωρις αιτια χωρις αποτελεσμα

αισθανομαι τα δεδομενα να χανονται

και η τραπεζα να γεμιζει φως

η ποιηση περναει απο τα δαχτυλα αυτων που θυσιασαν

οτι πιο αγαπημενο

γιατι στον ερωτα μονο ο θανατος ειναι αντιλογος…

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.